Tandarts tot in de dood
Als we denken aan het beroep van tandarts, roept dat vaak gedachten op aan toewijding en passie. Maar hoe zit het eigenlijk als een tandarts overlijdt? Moet zijn beroep dan nog steeds een prominente plek innemen, zelfs nadat hij met pensioen is gegaan? Deze vraag kwam in mij op toen mijn vader onlangs overleed en we zijn rouwadvertentie aan het opstellen waren. Moesten we naast echtgenoot, vader en opa ook nog de titel 'tandarts' toevoegen, terwijl hij al 27 jaar niet meer praktiseerde? Hij was immers veel meer dan alleen een tandarts.
De discussie rijst wellicht: ben je alleen tandarts als je daadwerkelijk praktijk houdt? Of wordt het beroep van tandarts ook gekenmerkt door een blijvende betrokkenheid bij de tandheelkunde, zelfs na het beëindigen van de reguliere werkzaamheden? Er zijn tandartsen die met hart en ziel betrokken blijven, zonder noodzakelijkerwijs lid te zijn van een vereniging, en er zijn tandartsen die de interesse verliezen. Toewijding is een keuze, geen verplichting.
In de tijd van mijn vader was toewijding aan het vak vaak vanzelfsprekend, gezien het feit dat de meeste tandartsen een eigen praktijk hadden. Mijn vader runde zijn eigen praktijk aan huis, met maar liefst 12000 patiënten in het begin. Naast zijn reguliere werkzaamheden had hij ook een druk weekenddienstsysteem. Hij was niet zomaar een tandarts; hij was dé tandarts van het dorp, die bij iedereen bekend was. Toewijding was een onvermijdelijk onderdeel van zijn leven.
De balans tussen werk en privé was ver te zoeken, om nog maar te zwijgen over het gebrek aan privacy. Buiten werktijd zocht hij zijn rust op in Muggenbeet, waar hij al vroeg in zijn carrière een tweede huis had aangeschaft, zoals vele tandartsen uit die tijd deden. Privacy was als tandarts aan huis niet vanzelfsprekend, maar gelukkig wel te koop.
Na dertig jaar lang keihard gewerkt te hebben, besloot mijn vader dat het genoeg was. Het was tijd om afscheid te nemen van zijn praktijk, maar ook van het beroep van tandarts. Hij verhuisde naar Muggenbeet om daar een nieuw hoofdstuk te beginnen. Een leven in de natuur, ver weg van patiënten en volle agenda's. Het was tijd om te genieten en de tandheelkunde behoorde daar niet meer toe.
Uiteindelijk hebben we ervoor gekozen om in de rouwadvertentie zijn beroep niet te vermelden, omdat hij al lange tijd niet meer actief was als tandarts. Desondanks ontvingen we vele rouwkaarten van voormalige patiënten, ondanks zijn pensionering van 27 jaar geleden. Voor hen was mijn vader nog steeds hun tandarts, zelfs na zijn dood.
Jerry Baas
